Poprawny obiad z osobiście poszatkowaną czerwoną kapustą i ogórkami kiszonymi, brukselką. Na kolację dwa jaja na twardo i surówka z cykorii z cytryną. I od razu lepiej: kilo lżejsza.

Badam bąble na brzuchu kota. Jeden wyraźnie większy mimo dwóch zastrzyków, które powinny spowodować zmniejszenie. Kiedy przypomnę sobie kota po kastracji, jak strasznie się męczył w zerowej dobie, jak starał się codzić na sztywnych, kołkowatych łapach, jak uporczywie pełzł do kuwety, biedaczysko, z tym potwornie ciążącym łebkiem, jak przewracał się właśnie fikając dramatycznego koziołka przez główkę, więc to wszystko sprawia, że z przerażeniem myślę o nieuchronnej, jak mi się zdaje, kolejnej operacji. Bo ten zwierz to jest skarb.

Myślę o dwóch obrazach Metsu: Czytająca list oraz Piszący list. Najpełniej czytelne w parze. Oto w blasku chłodnego, zimowego słońca młoda, elegancko ubrana kobieta czyta list, który przed chwilą przyniosła jej służąca. Ta w ręce opartej o kubełek trzyma jeszcze kopertę listu. Drugą dłonią unosi kotarę zasłaniającą obraz wzburzonego morza. Taka też jest atmosfera w pokoju. List bez wątpienia jest miłosny i mówi o uczuciach, jakimi Piszący list, młodzieniec olśniewającej urody, darzy Czytającą. Burzliwość uczuć oraz niebezpieczeństwo, jakim jest miłość to właśnie ta morska burza kołysząca i pochłaniająca okręty. Warto zauważyć, że można mieć wątpliwości co do szczerości uczuć młodzieńca: w jego pokoju wisi obraz przedstawiający scenę myśliwską.

piję bom smutny i sam pełen winy

wszystkie te dni… przebiegły, jak szalone. od pierwszego, który oddarł dotychczasowość od wyjątkowości, przez dnie następne. tutaj miało być dużo poważnego tekstu, jednak im więcej czytam, tym większy dystans.

bo i zabawniejsza stała się – a może jestem naiwna – sytuacja PO, której granat rozerwał się w ręku i Prezydent, na którego dezawuowaniu budowano słupki poparcia stał się teraz bohaterem narodowym, na który to piedestał wznieść go musiały te same media, które, jak posłuszne azory, warczały na niego szczute z ukrycia przez liberałów. więc marszałek Komorowski wkraczając na regencję, tłucze zadem całą porcelanę. raz mianując komisarza w Kancelarii Prezydenta, choć nie wszyscy ministrowie zginęli, a przeżył, co warto podkreślić,  zastępca szefa Kancelarii, dwa, obsadzając z galopu urzędy, które nie wymagają tak gwałtownego trybu. zwykły ruch, umacnianie pozycji itd. kategorycznie obstawałam przy opcji, że mon marechal nie ma szans na wybór, lecz, że nie będzie podmianki na Tuska. teraz już nie jestem pewna. zasadniczo zmienić go powinien kontrkandydat prawyborczy, ale prędzej zjem własne majtki, aniżeli PO postawi na Sikorskiego. a trzy, że właśnie Sikorski tak haniebnie zniszczył się starając się podlizać Platformie i opinii, co zasadzało się na usłużnym opluwaniu Kaczyńskiego. gdybym nie była odległa od organizacji, od inicjowania akcji społecznych, zorganizowałabym taką, polegającą na obrzucaniu Sikorskiego złotówami w związku z tą stówą, której się tak nachalnie domagał od Prezydenta. ech, Pikusiu, Pikusiu. takżeś niszczył ten urząd, takżeś poniewierał człowieka, takżeś nisko zstąpił w pomówieniach i drwinach, a nicżeś nie wskórał: samżeś zgłosił się do kandydatury o fotel i pozostałeś z zerwanym powrozem w rękach. dasz sobie z tym człowieku radę? maszże jeszcze sumienie?

jednakże, za mądrym Wildsteinem, „kremówki – tak; encykliki – nie”. bo i nie mam wątpliwości, że nie ostanie się kamień na kamieniu. mimo wiary Mickiewicza, że

Nasz naród jak lawa,
Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,
Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;
Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.

zdaje mi się, że ów ogień, to współcześnie tylko gnilec czułostkowości. tak, Kaczyński, jako durnostojka na regale, pluszak nędznej duszy, marne mizianko. nie ze wszystkim zgadzam się z Bielik-Robson, niemniej do tego właśnie zmierza to zagadywanie na śmierć tej śmierci. zrobimy sobie Kościuszkę, powiesimy na ścianie i siądziemy z czystym sumieniem [mane tekel fares] do śledzenia losów serialowych heroin. heroina jak heroina – odmóżdża i uzależnia.

jest jeszcze qui bono: nurt gazu łupkowego. o czym Tropiciel, ale także Łatynina

i wiele wiele wiele myśli

Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

——————————————————————————————-

śni się prom. bez zapowiedzi przyjeżdża do mego domu. rozkłada szczotki książki oraz pyta o doktorat. kręcę i wreszcie mówię, że nie. niezadowolony, pełen rezerwy, urażony. potem pojechałam do niego: przemiły, przeuroczy, miękki, ciepły, swojski. pokazuje swoje skarby: autografy, cenne wydania itp., pamiątki, misia z dzieciństwa. tulę misia. miś oldskulowy: mechaty, złachmaniony, płowy. podobny do mojego pierwszego michulca. ma suwak. zdejmuję futro, potem jakiś barchan i pokazuje się korpus pokryty skajem. herbata w ogrodzie – elizjum po prostu.

Fryderyk Chopin: Introdukcja i Polonez C-dur op. 3 na fortepian i wiolonczelę
Robert Schumann: Fantasiestücke na skrzypce, wiolonczelę i fortepian op. 88

Chopin… jak sam pisał w liście do kogoś, skomponował poloneza, jako prezencik dla Czartoryskiego, u którego gościł dni kilka. By Czartoryszczanka miała czym się popisać i tatuś wiolonczelista w duecie mógł grać. Nie znał możliwości wiolonczeli, więc partia instrumentu bardzo ostrożna i niewirtuozerska. No nudy no.
Ale Schuman – panie – Schuman. Solidna, urodziwa, smaczna porcja kameralistyki. Nadto – można powiedzieć – wydarzenie organoleptyczne. I nie mam tu na myśli bodźców węchowych wionących od afektowanej sąsiadki z prawej – fuzja uszlachetnionego mydła lanolinowego dla dzieci z ogórkami w typie dramatycznego Sunflower, leczzzzz…
Wiolonczelista – Pan Behawior, sapał i porykiwał oraz trząsł policzkami, jak posokowiec. To drobiazg drobiazg. Gdyż skrzypek…. wyglądał jak stonoga. Już to prostował lewą i podkurczał prawą, za chwilę zmiana: prostował prawą lewą prawą lewą prawą… suwał zelówkami po posadzce, krzyżował nogi i podnosił obie do poziomu, a pantofle miał spiczaste i błyszczące, jak kopyta szatana. I tak też grał. Bardzo bardzo udany wieczór.;br>

tu natomiast, że te wielkie utytułowane minoderyjne gwiazdy, primadonny, primaboje itd… do weryfikacji – panie – do weryfikacji. co prawda rzeczywistość polityczna nadaje słowu „weryfikacja” zawężone i złowrogie znaczenie, lejmy na to – panowie i panie – lejmy na to. otóż uraczył mnie Garrick Ohlsson grą perfekcyjną, wirtuozerską i pozerską. portki miał z wielkim workiem (po co? na co?), jakby założył tył na przód i to z hipopotama. anyway, naturalnie, że należy mu się szacunek i respekt, jednak… spierniczałe to chyba trochę. jakby to powiedzieć ładnie?

może posiłkując się anegdotą. na warszawskiej socjologii, na pierwszym roku mieliśmy żeśmy zajęcia z klasycznych teorii socjologicznych (kts) z Jego-Zakurzonością-Profesorem-Szackim. naturalnie – jak pokazało życie – prof. Szacki, mimo strupieszałości żegnać się z intelektem nie ma zamiaru, ani w ogóle z władzami umysłowymi, gdyż co jakiś czas wypuszcza z siebie nową publikację. a może nie? nie sledzę Szackiego od jakiegoś czasu. jednakkkkkk!!!!! porzućmy dygresję dygresji i wróćmy do dygresji podstawowej. otóż Szacki na wykłady przynosił plik nad zwyczaj niechlujnych notatek – wydzieranek, zetlałych karteczek, manuskryptów rozsypujących się w proch, drakulskie dokumenty. wykład monotonny, nużący, usypiający. profesorski głos – j.w. na dodatek wyglądał zawsze – i tak o nim mówiliśmy… albo ja mówiłam – jakby był odstawiany po wykładzie do ciemnego składziku na szczotki i zamykany na tydzień. przed wykładem otwierał go jeden z doktorantów, szpryca z heparyny, wykład, składzik.

tak więc kojarzą mi się niektóre utytułowane sławy – aktualnie: Garrick Ohlsson. jako perfekcyjne – bądź, co bądź – nośniki treści. jednak zakurzone i mocno nieświeże – łosoś drugiej świeżości. nie żebym Blechacza, no skądże. tylko Chopina miał opracowanego na tip top. i to koncert, bo -  pamiętam dobrze – w pierwszym etapie etiudowo-barkarolowo-walcowo-scherzowym – nie podobał mi się wcale a wcale. raczej bym Anderszewskiego, który – chapeau bas – muzykę w przypisanych jej wartościach czasowych rozkłada na cząstki elementarne i pozwala odkryć w niej, co dotąd zakryte.

no i cały czas trudno mi napisać o wirtuozerii Sinfonii Varsovi pod kierownictwem Jerzego Maksymiuka. grając repertuar klasyczny jest wspaniałą orkiestrą, ale mistrzostwo pokazuje w repertuarze współczesnym. bo to przecież już taki rodzaj muzyki, w której nie da się omamić słuchacza melicznością. a wczoraj państwo muzykostwo popisali się Panufnikiem. to może skorzystam z autościągawki i autocytat z listu do Kocziczy…

wczoraj – filharmonia. co tam panie ten utytułowany, osławiony Garrick Ohlsson, furda, furda. Sinfonia Varsovia za to pod batutą Jerzego Maksymiuka – to jest dopiero coś panie, to dopiero coś jest! jak już skończyły się bisy Ohlssona przed przerwą, w tym ostatni tak strasznie obezwładniający sennie – „Światło księżyca”, zdaje się, Debussy’ego, przedrzemałam przerwy pół, bo drugie pół pożerałam komentarz Panufnika do własnej uwertury z programu. oczy mi się otwarły i pełna nadziei czekałam na drugą część. i to było – panie – to!!! Panufnik jest mistrz, Maksymiuk jest mistrz, Sinfonia Varsovia jest mistrz. ”Uwertura tragiczna” powstała w 1941 r. została unicestwiona w Warszawie. Panufnik zrekonstruował ją, jako pierwszy utwór po wojnie. zadedykował bratu, który zginął w Powstaniu. oparta na motywie 4 dźwięków, który podejmują solowe instrumenty, lub, kiedy solo wiedzie inną linię, motyw odtwarzany jest przez cichnące smyki, itd. majstersztykiem był także kolejny utwór „Nokturn na orkiestrę” – grany tak cicho, tak bardzo cicho, tak kojąco, jakbyś położyła się na trawie, owiewał Cię żeśki wiatr i oglądała konfiguracje chmur, albo jakbyś siedziała na półotwartej na ogród i deszcz werandzie. no mistrzostwo no.

Karol natomiast śni o g-p-f. echhh te noce te noce…